Kampioenswedstrijd BV Onder Ons 3 - BC Quintus 1 2-6

31-01-2013 20:49

Zaterdagmiddag 26 januari 2013 was het dan zover. Team 1 van BC Quintus had de laatste wedstrijd van het seizoen en met drie punten voorsprong op de nummer 2 zou het nog erg spannend kunnen worden. Echter bij een minimale winst van 3-5 kon team 1 zich al kampioen noemen, want wie alle wedstrijden in de competitie wint is sowieso kampioen ongeacht het aantal punten dat zij in totaal behaald hebben. Vol goede moed, opkomende zenuwen en een grote club aan supporters begonnen wij aan de wedstrijden. Danny en Kevin mochten het spits afbijten in de herendubbel. De heren moesten even warmdraaien en hadden dan ook een derde set nodig om het eerste winnende punt binnen te halen. Zouden het de zenuwen geweest zijn of lag het aan het racket van Kevin (of eigenlijk gezegd mijn racket)? De bespanning van Kevin zijn racket begaf het al in een vroegtijdig stadium, dus mocht hij de mijne gebruiken. Bij het zien van de herendubbel kwamen bij mij dan toch ook een beetje de zenuwen tevoorschijn. Te meer omdat Marlène en ik de volgende waren om op de baan te gaan knallen en hopelijk weer een winstpunt er bij zouden pakken. Helaas kreeg ik mijn zenuwen geen moment onder bedwang en dat maakte het erg moeilijk om er een leuke wedstrijd van te maken. Ondanks dat wisten we nog een derde set eruit te slepen (spanning opbouwen voor het publiek), maar moesten toch echt de winst aan onze neus voorbij zien gaan. Na deze tegenslag was de hoop gevestigd op Kevin. Hij mocht zijn kunsten laten zien in de eerste herensingle. Naast het goed kunnen badmintonnen heeft hij echter nog een kunst laten zien; bespanning nummer twee begaf het. En ik had nog zo gezegd: “als je de mijne maar heel laat”. Helaas heeft dat niet mogen baten. Met het reserve racket van Paul werd de wedstrijd weer vervolgd en je raad het nooit… nog geen twee tellen later begaf ook deze bespanning het. Je zou bijna denken dat het niet zou mogen het kampioenschap. Kevin liet zich hierdoor niet uit het veld slaan en wist dan ook het tweede punt voor ons binnen te slepen! Nog drie te gaan… Vervolgens was het de beurt aan Marlène, onze eerste dame, om te schitteren in haar single. Alsof het haar geen enkele moeite koste, walste zij over haar tegenstandster heen en maakte dan ook het derde punt! Tegelijkertijd stond ook Paul op de baan om de strijd aan te gaan in de single. Een hele spannende wedstrijd, de eerste set werd dan ook net aan verloren. De tweede set wist Paul naar zich toe te halen dus de beslissing moest vallen middels een derde set. Ondanks alle aanmoedigingen en Paul zijn strijdlust, lukte het echter niet de winst onze kant op te halen. Stand 2-3. Inmiddels was ik aan de beurt om de laatste single te spelen. Na de damesdubbel zag ik er ietwat tegenop om weer de baan op te gaan. Ook de druk om te winnen –anders zou het van de laatste twee mixen af moeten hangen- maakte dat mijn zenuwen nog niet als sneeuw voor de zon verdwenen. Daar mijn eigen racket een aantal wedstrijden hiervoor bezweken was, was ook ik genoodzaakt met een ander racket te spelen. Gelukkig hadden we Danny in ons team. Door een blessure mis ik al een aantal weken wat kracht in mijn arm, maar daar was met al die kilo’s bespanning in het racket van Danny weinig van te merken. De eerste set was even inkomen, even de zenuwen kwijtraken. Maar in de tweede set was dan eindelijk mijn concentratie terecht. Waarschijnlijk was het zonnetje even stiekem om de hoek wezen koekeloeren, want mijn zenuwen waren dan toch echt verdwenen… als sneeuw. Mede hierdoor kon ik er een lekkere wedstrijd van maken en na een driesetter bracht dat de stand op 2-4. Nog maar een punt verwijderd van het kampioenschap en nog twee wedstrijden te gaan. Zouden we het gaan halen…? Danny en Marlène begonnen de eerste mix en nadat ik klaar was met mijn single begonnen Martijn en ik de tweede mix. Nog maar één wedstrijd verwijderd van het kampioenschap. Wie zou het punt als eerste gaan maken? Over en weer werd er naar elkaars wedstrijd gekeken in de hoop dat de ander het beslissende punt zou maken. Dat zou de druk van de ketel halen en met een gerust hart kon de eigen wedstrijd dan uitgespeeld worden met de wetenschap dat het kampioenschap binnen zou zijn en niemand het meer zou kunnen afpakken. Danny en Marlène maakte er een zenuwslopende derde set van en Martijn en ik hadden ook wisselende rally’s tussendoor. Ik betrapte mezelf er ook op dat ik zo nu en dan met een oogje de andere baan op keek om te zien of we al in onze handjes mochten klappen of dat we nog even door moesten knokken. Dit leidde te veel af, dus besloot ik om mij op onze eigen wedstrijd te concentreren en het vanzelf wel te merken. Tijdens een korte pauze in onze tweede set werd ik door een van de supporters gewezen op de stand van de andere mix die gaande was. Ik draaide mij om naar de mix van Danny en Marlène en ja hoor… het winnende punt was gemaakt! Wat een opluchting en blijdschap. Onder luid gejuich en geratel feliciteerden we elkaar en gingen Martijn en ik weer snel verder met onze wedstrijd. De druk was weg, dus we konden wat relaxter spelen en ook wij wisten de wedstrijd te winnen. Eindstand: 2-6. De supporters kwamen naar beneden om te feliciteren, medailles en bloemen werden uitgereikt en als laatste werden er foto’s van het team gemaakt onder onze mooie spandoeken. Kanjers van team 1, ik ben ontzettend trots op jullie! We zijn een team en hebben ons voor elke wedstrijd ingezet. We zijn voor het kampioenschap gegaan en hebben dit ook behaald. Echt helemaal super. Dit had ik niet durven dromen aan het begin van de competitie. Zeker niet in het midden van de competitie. Met twee dames in het team en geen invallers zijn we toch enigszins kwetsbaar. Maar dat mocht ons niet weerhouden van die eerste plek. Toppertjes, bedankt voor jullie inzet, tips en gezelligheid. Volgend jaar hoofdklasse. Dan even een bedankje aan onze supporters.
Simon namens het bestuur, bedankt voor het mooie boeketje. Rita, bedankt voor de mooie roosjes en lekkere chocoladereep. Inge, bedankt voor de medaille. Heel erg leuk! Enos, bedankt voor het mooie spandoek. Zo bleven we ons doel voor ogen zien. Als laatste wil ik alle trouwe supporters bedanken voor jullie aanmoedigingen en support. Ook tijdens andere wedstrijden gedurende de competitie. Super dat jullie ons met zulke aantallen hebben bijgestaan en aangemoedigd. Ik hoop dat jullie er van hebben genoten. We hebben jullie in ieder geval tot op het laatste moment in spanning weten te houden .J

Groetjes, Sabrina Groenewoud